راضى كند به چيزى كه خدا را از آن به خشم آورد از دين خدا بدر مىرود « 1 » . و از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام منقول است كه : دينى نيست كسى را كه عمل كند به طاعت مخلوقى در معصيت خالق « 2 » . و از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است : هركه طلب نمايد خوشنودى مردم را به چيزى كه موجب سخط الهى مىشود ، حق‌تعالى چنين كند كه آن جمعى كه توقّع مدح ايشان دارد مذمّت او كنند « 3 » . و در حديث ديگر فرمود : به خشم مياوريد خدا را به سبب رضاى احدى از خلق او ، و تقرّب مجوئيد به سوى احدى از خلق به چيزى كه موجب دورى از خداست ، به درستى كه ميان خدا و احدى از خلق وسيله‌اى نيست كه به سبب آن خيرى برساند ، يا شرّى را برگرداند ، مگر اطاعت او و طلب خوشنودى او ، به درستى كه طاعت الهى موجب فيروزى است به هر چيزى كه طلب نمايند ، و موجب نجات است از هر شرّى كه از آن حذر كنند ، و خدا نگاه مىدارد از بديها كسى را كه مطيع او باشد ، و كسى كه معصيت او كند خود را از عذاب او حفظ نمىتواند نمود ، و كسى كه از خدا گريزد گريزگاهى نمىيابد ، زيرا كه امر الهى به خوارى او نازل مىشود هرچند جميع خلايق كراهت داشته باشند « 4 » . و حق‌تعالى حضرت امير المؤمنين عليه السّلام و خواصّ او را مدح فرموده كه جهاد مىكنند در راه خدا ، و نمىترسند از ملامت‌كنندگان . و حضرت امير المؤمنين عليه السّلام فرمود كه : از ملامت ملامت‌كنندگان پروا مكنيد تا

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 373 ح 5 . ( 2 ) بحار الانوار 73 / 393 ح 6 . ( 3 ) اصول كافى 2 / 372 ح 1 . ( 4 ) بحار الانوار 73 / 394 ح 10 .